​बाह्र सत्ताइस कविता 

बिहान सबेरै उठेर
हतार हतार हिँड्यो केटो

परीक्षा दिन भनी ।

‘ढिलो हुन्छ होला,’ ऊ सोच्छ ।

रिङ्गरोडमा उडेको धुँवा हेर्दै,

बानेश्वर पुग्ने गाडी कुर्दै,

‘कसरी समयमा पुग्ने होला?”

सोच्छ घडी हेर्दै ।
भाग्यले साथ दियो,

एउटा माइक्रो आयो

धुम्बाराहीदेखि बानेश्वर जाने ।

चार मिनेटमा चाबेल पुर्‍यायो

अनि सुरु भयो जाम

गाडीहरूको अद्भूत जाम !

धुवाँ उडाउँदै उभिएका गाडी

लस्कर लागेर एकअर्कालाई धुँवा दिँदैछन्

चुरोट पिउने साथीहरूले चुरोट बाँडेझैँ ।

‘तिनीहरूको फोक्सो दह्रो हुँदो हो,’ ऊ गम्छ

‘यस्तो धुँवा धुलो खप्न

धुँवा पहिल्यै भरिएको छ !’
कछुवा गतिमा गाडी अघि बढिरहेछ

आफूभित्र धुलो भरिरहेछ !

दम बढ्यो केटोको

झ्याल खोल्ने कि नखोल्ने

अलमलमा पर्छ ।

झ्याल खोले पनि नखोले पनि

धुलोले आखिर फोक्सो भरेकै छ ।
जाम खुल्यो पन्ध्र मिनेटमा !

खुलेकै त होइन

ट्रकले छोड्यो बाटो थोरै ।

गयो माइक्रो अघि

केटोले बाटो देख्यो

बाटो बाँकी थिएन

हिलोमा गाडी गुड्दैथे

अनि देब्रेपट्टी एउटा डोजर

मेलम्चीको पानी आउने पाइप

बिछ्याएपछि

बाटो पुर्दैथ्यो ।
साढे छ बजे पुग्यो बानेश्वर

पुग्न अझै थियो शंखमुल

हिँड्दा हिँड्दै देख्यो एउटा पुल

आकाशे पुल

नभए पनि हुने ठाउँमा 

बानेश्वर चोकमा पुल बनेन

तर थापागाउँ जाने बाटोमा बनेछ !

आवश्यक भएको ठाउँमा

जेब्रा क्रस पनि राम्रो रहेनछ !
फोटो खिच्न हुन्थ्यो

मोबाइल रहेनछ !

सेन्टर नै अजिब

ब्याग बिल्डिङ बाहिर राख्नुपर्ने

मोबाइल पनि त्यैँ

घरै राख्नु बेस भनेर छोडेको घरमै !
लमकलमक हिँड्दै

पुग्नै लाग्दा शंखमुल पुल

बोलायो कसैले !

रहेछ एन ओल्ड फ्रेन्ड फ्रम लिभरपुल

“ओहो अबिन !” भन्दै

लामो कुरा गर्न नपाउँदै

एक्जाममा पुग्न ढिलो हुन्छ भन्दै

स्यँस्याँफ्याँफ्याँ गर्दै पुग्यो

एक्जाम हलमा !
मिति लेख्दा कपीमा

बाह्र-सत्ताइस पो रैछ

बेमतलब, बेकार

जाममा फसेर,

बीस मिनेट लम्केर

प्रश्न सजिलै परे

त्यसै दु:ख पाको हरे !