काला बादलका पर्दाले
मनमा उमङ्गको लहर उठ्छ ।
जब नीलो आकाश र रापिलो घाम ढपक्क ढाकिदिन्छन्
रिमझिम झरीले जमिनलाई जसै सुवासित गर्छ
मनले सर्वात्र खुशीको बिज छर्छ ।
हिलो मैलो नभनी
दु:ख गरी दिनरात
सपना बुन्दछ अन्नपातको सुखको ।
काला घना बादलहरू
जब झमझम अविरल बर्सन्छन्
काँप्दछ मन !
खुशीमा ग्रहण लाग्ने पो हो कि ?
भेल बन्छन् कि खेतबारी ?
बाढीले बगाउँछ कि सारा सपनाहरू ?
पहिरो आई खस्छ कि मेरा आशा माथि ?
तुहिने हुन् कि इच्छाहरू ?
हे ईश्वर !
बचाइदेऊ मेरा सपना !
नपार निराश मलाई,
पूरा गरिदेऊ मेरा एक मुठी रहर !
फुर्सद छैन कि ईशलाई ?
मौन बसेको छ !
निद्रामा पो छ कि ?
मेरा प्रार्थना उसका कानमा नपुगे जस्तो छ !
काला घना बादलहरू
भेल बनी आउँछन् !
गड्गडाउँदै पस्छन् घरखेतमा
तुहाइदिन्छन् सपना र रहरहरू !
गर्जंदै खसेर माथिबाट
निमिट्यान्न पार्न खोज्छन् आशा र इच्छाहरू !
सास बाँकी छ
आश बाँकी छ
शोक र भोक छ ।
शक्ति अझै बाँकी छ
पीडाले बलवान बनाइदिएको छ ।
भविष्य निर्माणमा अघि बढ्छु !
वर्षा यामका
काला घना बादलहरू
मेरो जीवनका निर्णायक हुने छैनन्
कुनै ईश्वरको मौनताले
मेरो भाग्य उल्टिनेछैन
मेरो भाग्यको मालिक म आफैँ हुनेछु
मेरो सुकर्मको फल म आफैँले पाएको हुनेछु ।
(२०७७/०३/३०)
Discover more from Stories of Sandeept
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
oneta hayes
I’m not finding English again today, but I’m glad to come by and say Hi.
sandeept252
Thank you Oneta 🙂
This is a poem on rainy season–the happiness of a farmer when rain first falls and later his/her woes when rains bring flood and landslide.
There might be more posts in Nepali, but please keep stopping by.